Pedagogika przy kawie

W plemionach indiańskich mężczyźni maja wyższą pozycje społeczną. Ale starsze kobiety są szanowane, cenione, są szamankami, które w indiańskiej pozycji zajmują wysoką pozycję.
U Aborygenów mężczyźni mają monopol na zawieranie małżeństwa z młodymi kobietami.
W społeczeństwach tych tempo przemian jest bardzo wolne. Są one stabilne. Wpływ na postrzeganie osób starszych ma również ich sytuacja ekonomiczna. Zabijanie starszych ma miejsce bardzo rzadko i tylko w społeczeństwach biednych. W jednym z plemion eskimoskich ciągnie się osobę starszą tak daleko aby nie wróciła. Niektórzy ludzie starsi dobrowolnie opuszczają plemię bo postrzegają siebie jako ciężar. W jednym z plemion pustynnych prędzej wyrzuca się dziecko niż osobę starszą. Najpierw pożywnie daje się osobie starszej a nie dziecku.
Teraz najważniejsza wartością jest Zycie czł. Epikur w III w pne mówił o odczuwaniu przyjemności, szczęśliwości, ale tym co nas dobija jest lęk przed śmiercią. Jeżeli nie ma czucia jest śmierć, nie ma śmierci gdy jest czucie. Dlatego nie powinniśmy się bać śmierci, bo w tym momencie jak się boimy to żyjemy, znaczy to że śmierci nie ma. Nie trzeba się lękać tego czego nie ma, a co w jakimś czasie może się zdarzyć. Śmierci doświadczamy poprzez śmierć bliskiej osoby. Nie płaczemy nad osoba zmarłą bo jej nie ma ale nad pustka jaką pozostawiła. Epikur zwrócił uwagę na jeden moment, ja jestem wiec śmierci nie ma , carpe diem. Nie żyjemy tym co było lub co będzie wg niego żyjemy chwilą tu i teraz. Człowiek jako jedyny ma świadomość śmierci i umierania, dlatego powinien sobie przygotować cos co go do tej śmierci przygotuje. Niektórzy są zdania, że religia wywodzi się
z niezgody czł. na śmierć. Ale jest jeszcze nauka która jeśli chodzi o śmierć jest bardzo konkretna – wiemy kiedy czł. umiera ale co wydarzy się dalej? Nauka na to pyt. Nie odp. Można podawać pewne wyobrażenia co do tego co się dzieje po śmierci. Różne kultury różnie to postrzegają. Moment śmierci jest postrzegany jako moment przejścia w „coś” innego jak zmiana, przechodzenie pór roku. Egzystencjaliści wierzą, ze śmierć to koniec wszystkiego, dążenie do nicości. Prowadziło to do licznych samobójstw. W naszej rzeczywistości odsuwa się temat starzenia się i śmierci.
Brak przygotowania na to co będzie, na śmierć. Jest potrzeba mówienia o antropologii śmierci. Ludzie boja się śmierci, starości nawet wtedy gdy SA osobami wierzącymi.

Problem śmierci pojawił się w momencie śmierci Jana Pawła II. Problem śmierci nie jest medialny, nie piszą o nich w gazetach, lepiej odsunąć go jak najdalej. To lęk przed śmiercią zaburza harmonie wew. i powoduje nieokreślony niepokój, który odczuwa czł. Cała księga tybetańska jest poświęcona śmierci, opisane są działania, które trzeba podjąć podczas śmierci czł. Księga umarłych też zwraca uwagę na przejścia. Mamy tu doczynienia z prawem karnym. Wszystko jest ze soba powiązane, ale elementy te muszą się skończyć. Nie należy przyzwyczajać się do rzeczy doczesnych, bo duszy jest trudniej odejść od ciała. Jedno z plemion indiańskich wierzy, że śmierć leży na lewym ramieniu i jak szybko odwrócimy jej głowę to zobaczymy jej cień. Ludzie powinni mieć cos co uspokoi ich lęk przed śmiercią. Sfera religii, magiczności, czy wiara która dotyka śmierci w sposób dla nas odpowiedni.

PRZYKŁADY POCHÓWKÓW
SZKIELETOWE - KLASYCZNE, POGRZEBOWE, CZŁOWIEK LEŻY W ZIEMI NA WZNAK,
W POZYCJI EMBRIONALNEJ. ZRODZILIŚMY SIĘ Z MATKI Ziemi wiec do niej wracamy. Mumifikacja zwłok (starożytny Egipt0. pierwsze pochówki w zwykłych grobach, w piaskach pustyni. W Egipcie wierzono ze dusz będzie istniała tak długo jak ciało i przestrzeń w której ona się znajduje. Dlatego grobowce były stawiane z coraz twardszego materiału.
podniebne pogrzeby – charakterystyczne dla tybetu i Himalajów. Nie można czł. pochować w ziemi. Taniec nad poćwiartowanymi zwłokami. Ciało rzucone sępom na pożarcie. Głownie umarli na chorobę. Tych którzy zgineli wyrzucano do rzeki. Chowają ludzi tzw. Chodziaka. Astrolog ustala datę pochówku, biorąc pod uwagę datę urodzenia i śmierci. Złym znakiem jest jeśli sępy nie zjedzą zwłok. Ciało umieszcza się w bali z ciepłą wodą. Odczekuje się 3 dni przed pochówkiem. Oddziela się ciało od kości i miesza się je z mąką. Dom dezynfekuje się kadzidłem. W staroirańskich plemionach budowano wierze milczenia (Maudala). Wystawiano na nich zwłoki sępom na pożarcie. Mumifikacje - lodowce grobowe, wysokogórskie w jamach, jaskiniach, wskazują na chęć przetrwania cała jak najdłużej.
ciałopalenie – związane z nieprzywiązywaniem się do ciała, „z prochu powstałeś w proch się zamienisz”. Ten rodzaj pochówku wymaga dużo materiału.
Niektórych ludzi chowano pod schodami domów, lub przy suficie. Osoby starsze uważane za mądrość, ze posiadają moc, były tak chowane gdyz chciano by sprawowały pieczę nad domem. Bywało ze spożywano prochy zmarłych lub fragmenty ich ciał by posiąść ich siłę. Buddyjskie pochówki w Mongoli gdzie panuje jeszcze szamanizm, łączony z buddyzmem, tam cmentarze nie są zaznaczone i porządkowane, nie ma tradycji budowania ich i dbania o nie, bo dusza jest gdzie indziej. Grzebano osoby na stepach. Często w czasie zimy ludność chciała zabierac ciała na zimowe legowiska.

Dary grobowe – ozdoby, naczynia, pożywieni, narzędzia, oręż, ofiary z ludzi, zwierząt.
Wiara w życie pozagrobowe jest we wszystkich wiarach, ale inaczej ona wygląda. Istnieja nazwy krain pozagrobowych np. kraina wiecznych łowów. Niektóry ludy wierzą w reinkarnację – wcielanie się w innych ludzi lub zwierzęta. Zmarły powraca na ziemie jako noworodek do tej społeczności lub innych rodzin zwierząt. U Asteków niebo zarezerwowane jest gł. dla wybitnych wojowników. Oprócz wiary w duszę indywidualną, można spotkać wiarę w dusze zbiorową. W naszej kulturze modli się za zmarłych, odprawia mszę. Wiara w życie pozagrobowe jest obecna w kulturach pozaeuropejskic. Wiąże się to z wiarą, synkretyzmem, przenikaniem się cyklicznością. Wiele ludów uważa ze dusza jest w głowie, odcinając głowy ludzie myślą ze maja duszę drugiego czł.

POCHÓWKI ZALEŻĄ OD:
pochodzenia geograficznego, postrzegania ciała